CURRENT

Banner Naoki 2019.jpg

"I understand now I don’t need to paint your face to call it a portrait.. but I might still leave the trace of some figures to channel your eyes and imagination"

 - Naoki Fuku about painting portraits.

Ik heb het voorrecht Naoki tot mijn vrienden te kunnen rekenen. Vier jaar geleden werd ik aan hem en zijn werk voorgesteld, misschien moet ik zeggen blootgesteld. Het was een indruk-wekkende ervaring. De intensiteit van de energie in dat kleine zaaltje in Basel volgt me nog steeds.

De “dark side”, zoals Naoki het noemt, heeft inmiddels niet langer de bovenhand. Zijn werk was rauw, onbeheerst, grotesk bijna, maar vooral heel duister. Verminkte gezichten, hoofden die het uitschreeuwen. Explosie over het canvas en het papier waarop het was gemaakt. Naoki had letterlijk tijdens het creatieproces al zijn energie het doek ingeslagen. Vooral op de papieren werken waren de sporen daarvan te zien.

De doeken waren wel gemaakt met oprecht passie, gevoel, vaak donkere emoties. Het canvas diende, maar dient nog steeds, als een uitlaatklep, dient als een manier om enigszins in balans te blijven. Het geeft Naoki richting, het is puur en persoonlijk. “I have to make it to stay sane, Alex-san”.

Soms, heel soms, als je goed kijkt, ontdekt je dat de explosies niet noodzakelijk donker zijn. De ogen zijn dicht, er is geen angst meer, er is geen woede. Het hoofdpersonage geniet, is extatisch. Er is toch licht, misschien wel een mogelijkheid om te ontsnappen.

De wereld om hem heen, en het leven in het algemeen is er in de jaren erna niet simpeler op geworden. Het werk van Naoki is de afgelopen jaren gegroeid, bewuster geworden van wat er om zich heen gebeurd. Dat vertaalde zich vroeger in werken als “hope is a good thing..”en de serie “before the 7th”, een vette knipoog naar de onmacht die hij voelt richting de buitenwereld. Tegenwoordig is het werk compacter, er zijn lagen opgebouwd, zonder een schild te vormen.

Vroeger waren de portretten van geliefden, portretten van zichzelf, waarin hij zijn eigen pijn verbeelde bleven uit, maar steeds vaker neemt hij afstand tot de initiële rauwheid en graaft naar de innerlijk pijn bij zichzelf, de verborgen trauma’s die ook een plek verdienen binnen zijn oevre. We hebben de afgelopen jaren een openere Naoki ontdekt, de donkere wolken zullen wellicht nooit heel ver weg zijn, maar er is hoop. En zoals Naoki altijd zegt, “Hope is always a good thing”.  

De selectie van werken voor deze expositie heeft lang op zich laten wachten. Het kortgeleden overlijden van een dierbare vriend heeft Naoki een nieuwe impuls gegeven. De emotionele ervaring jaagt Naoki terug zijn schelp in, we zien niet het hele portret meer,

Opeens zijn het voorhoofd en ogen bedekt door een mist, als een botox spuit worden onze deze inkijken ontnomen. Naoki laat ons met zijn nieuwste werk gissen, zelf invullen, en in die zin functioneert zijn werk ook zonder ogen nog steeds als spiegel, wat we ervaren blijft een reflectie van hoe we er zelf in staan.